stationsgebouw III (1960) Omdat dit station deel uitmaakt van de centrumbebouwing van deze grote stad, is de schaal daaraan aangepast. In de visie van Van der Gaast moest het station ten opzichte van de andere vervoermiddelen een opvallende plaats innemen en tegelijkertijd aansluiten bij de omringende bebouwing. Dit stedenbouwkundige aspect speelde voor hem een voorname rol. Niet de menselijke maat was het uitgangspunt, maar de stedelijke ruimte gaf de doorslag bij de maatvoering. Een tweede uitgangspunt was dat het station een doorgang markeerde: het binnenkomen en verlaten van de stad, het overstappen van het ene vervoermiddel op het andere. Het was geen verblijfsruimte, maar doorgangsruimte. Openheid was een van de middelen om dit dynamische karakter uit te drukken. In Eindhoven, waar de vervoerstroom zich van zuid naar noord en omgekeerd beweegt, vertoont de zuidgevel van het station dan ook een grote openheid, terwijl de oost- en westwanden hoofdzakelijk gesloten zijn. Deze wanden zijn bijna geheel bekleed met gele verblendsteen. De lichte kleur ervan bepaalt voor een belangrijk deel het karakter van het gebouw. De zuidgevel daarentegen bestaat voor tweederde deel uit een glazen pui in aluminium onder een opgebogen dak. Hierachter ligt op de verdieping het restaurant van waaruit de reiziger uit kan kijken op de stad. De pui rust op een colonnade van zwarte gepolijste hardsteen. De ingangen van het station bevinden zich enigszins verscholen onder de glazen pui. Desondanks is het een uitnodigend geheel geworden door het gebruik van de lichte steensoort en de transparantie van de zuidgevel. In de met natuursteen beklede ingangspartij aan de zuidwestzijde van het station is een reliƫf aangebracht van de beeldhouwer Willy Mignot. Het beeldt verschillende stadia in het menselijk leven uit, en aan de in- en uitgangszijde de woorden IK KOM en IK GA. Aan de westkant staat een hoge klokkentoren die, evenals bij andere stationsgebouwen, tegelijkertijd dienst doet als schoorsteen. Het ontvangstgebouw is in wezen een grote hal waarin alle voorzieningen op een overzichtelijke manier zijn ondergebracht. De looproutes zijn zo direct mogelijk gehouden. De noordwand van de hal is verticaal geleed door de zwartbeklede kolommen van het betonskelet. Een sterk horizontaal element wordt gevormd door de beide gaanderijen die de in twee verdiepingen geplaatste kantoren frontaal begrenzen. Deze bijna geheel gesloten noordwand leidt de reizigers als vanzelf naar de enige doorgang: de reizigerstunnel met daarboven een groot venster. Hierin is een decoratie aangebracht van gekleurd glas naar een ontwerp van Lex Horn, die toen gold als een van de belangrijkste naoorlogse monumentale kunstenaars. Lex Horn heeft ook het ontwerp gemaakt voor de drie ronde vensters aan de westzijde van de hal, waarin trekvogels de eeuwige drang tot reizen symboliseren. De vrij lange tunnel, die eerst onder een spoorbaan doorgaat, leidt de reizigers naar de perrons en naar de uitgang aan de noordzijde. Onder het stationsgebouw bevindt zich een grote fietsenstalling.De opbouw van het stationsgebouw bestaat uit een gewapend betonskelet, grotendeels bekleed met gele verblendsteen. Bovendien is gebruik gemaakt van natuursteen en geprefabriceerde betonelementen. Toegepaste natuursteensoorten zijn zwarte gepolijste hardsteen voor de halkolommen, gefrijnde hardsteen voor de plinten rondom, gebouchardeerde Franse kalksteen voor de uitbouw aan de westgevel, altakwartsiet voor de halvloer en comblanchien voor de vensterbanken en trappen. Aan de noordzijde van het station is in 1991 een nieuw, groter station gebouwd naar een ontwerp van ir. J. Bak. Het busstation is verplaatst naar deze zijde. |
|
Bron:
Collectie Jeroen Doedel Verzamelaar van ansichtkaarten van stations en tramhalten in heel Nederland. Meer afbeeldingen van Collectie Jeroen Doedel
|